Menu

De ervaringen van Dirk Benaets in "Dorpen in't kwadraat - Kerkom"

Geschreven op 03 april 2020.
Dirk Benaets is sinds 2,5 jaar coördinator buurtwerking Sint-Truiden. Zijn job is het samenbrengen van buurten.

Dat gebeurt eigenlijk veel te weinig, vooral door toevloed van smartphones en sociale media.

Hoe is het project – Dorpen in’t Kwadraat (Kerkom) ontstaan?

"Het begon met een bezoek van Jessie aan de Schepen en mezelf in Sint-Truiden. Zij deed het project uit de doeken en legde uit wat de bedoeling was, hoe/ wat de methodiek van het Innovatiesteunpunt was. Ikzelf was erg snel overtuigd om mee toe doen omdat ik hoopte er het één en ander uit te leren. Dat gebeurde ook effectief! De methodieken die gebruikt worden, de vraagstellingstechnieken, de spelmethodes… Dat vond ik erg boeiend en ik kan deze nu verder gaan toepassen bij andere buurtbevragingen in de toekomst.

Hierna maakten we een afspraak met enkele mensen uit Kerkom om te bekijken hoe we het zouden aanpakken. Wat ik zelf erg positief vond, is dat we eerst alle vertegenwoordigers van de lokale verenigingen hebben uitgenodigd voor een pré-ontmoeting in de Brouwerij van Kerkom. Hierdoor werd er al een geruchtenmolen op gang gebracht dat er iets stond te gebeuren in Kerkom. Tijdens die eerste ontmoeting legden we meteen het startmoment vast, samen met de 4 data van de werksessies.

Tijdens de nieuwjaarsreceptie van ’t Buurke (het buurtcomité van Kerkom) maakten we promo en deelden we flyers uit om zoveel mogelijk mensen naar het startmoment te krijgen.

Het startmoment was toch wel succesvol, we mochten zo’n 50 à 60 aanwezigen verwelkomen. Volgens Jessie was dit behoorlijk goed in vergelijking het bevolkingsaantal in Kerkom. Er werd heel wat uitleg gegeven over de bedoeling van Dorpen in’t kwadraat, wat er tijdens de werksessies zou gebeuren… We hebben de inwoners ook duidelijk gemaakt dat ze zelf mochten kiezen of ze deelnemen aan geen, één werksessie of aan de vier werksessies."

Hoe zijn de werksessies verlopen?

"Hoewel ik mij kan voorstellen dat de werksessies voor sommigen een drempel zijn, zijn ze wel erg goed verlopen en mogen we spreken van een mooie opkomst. Tijdens de eerste sessie werden alle ideeën op tafel gegooid en werden alle positieve, minder positieve en verbeterpunten van Kerkom overlopen door middel van spelkubussen met verschillende kleuren. Dit is zeker een positieve methode die ik zal onthouden. Je komt op deze manier dingen te weten in de vorm van een spel. Alles werd zorgvuldig genoteerd op post-its en achteraf bezorgde Jessie ook een volledig verslag met alle punten erin opgesomd. Hiermee ben ik meteen aan de slag gegaan als brugpersoon van de groep naar de stad toe. Op een aantal punten heb ik toen al antwoord gekregen, zodat ik deze kon meenemen naar de tweede werksessie. Dit werd ook geapprecieerd door de inwoners.

De tweede werksessie ging vooral rond verkeer, aangezien hier toch wel enkele pijnpunten lagen. Tijdens de derde sessie kwam er iemand langs van Vectris, een gespecialiseerd bureau op vlak van mobiliteit, om ons te begeleiden naar oplossingen voor die pijnpunten op vlak van verkeer. Het werd door de inwoners erg geapprecieerd dat het Innovatiesteunpunt deze expert erbij haalde. Ook hier stelden we prioriteiten via het systeem van post-its."

Waarom besliste de stad Sint-Truiden om deel te nemen aan het project?

"Voor het stadsbestuur is het belangrijk om te weten wat er leeft bij de bevolking. Je kan dat doen op verschillende manieren en we wilden weten hoe het Innovatiesteunpunt dat aanpakt. De quickwin was een goed middel om meer mensen bij het traject te betrekken en zorgde zeker voor een meerwaarde in het geheel.

Voor mij persoonlijk was het om te leren hoe zo’n dorpsbevraging van het Innovatiesteunpunt eruit kon zien. Er zijn allerlei dorpsbevragingen of enquêtes die je loslaat op een wijk, straat of dorp… Maar vooral de manier van werken interesseerde mij en zo heb ik dat ook overgebracht naar de Schepen."

Welke rol speelde het Innovatiesteunpunt tijdens de werksessies en dergelijke?

"Dat was vooral een sturende, leidende rol. Ze konden makkelijk de zaken op orde houden. Dat is voor een ‘buitenstaander’ makkelijker dan voor mij als coördinator. Jessie leidde gewoonlijk het gesprek terwijl Davy ervoor zorgde dat alles grondig genoteerd werd. Dat was een goede mix. Daags na iedere werksessie mocht ik telkens een verslag ontvangen. Hierdoor kon ik al heel snel dingen in gang zetten, zelf of via collega’s, en moesten we niet wachten op het eindrapport om aan de slag te gaan. Het werd ook erg geapprecieerd door de deelnemers dat het niet bij loze beloftes blijft.

Davy en Jessie waren ook erg professioneel. Naar de groep toe waren ze erg gemoedelijk en kaderden ze regelmatig wat de bedoeling was."

Wat gebeurde er na de werksessies?

"Ondertussen mocht onze burgemester het einddocument in ontvangst nemen. Zij vroeg mij meteen om een nota op te stellen. Zo konden we bekijken met welke punten we meteen verder aan de slag konden. Ook de bevoegde Schepen werd meteen betrokkenen gaf groen licht.

Op 30 juni 2019 hadden we ons slotmoment, opnieuw in de Brouwerij van Kerkom. Iedereen die daar aanwezig was, was erg positief. De ijzeren uitkijktoren van 14 meter hoog werd officieel geopend. Het oorspronkelijke idee was om een uitkijkpunt te bouwen op het hoogste punt van Kerkom. Het moest iets zijn dat in de omgeving paste. We  hebben toen de mosterd gehaald in Hoegaarden, waar een uitkijktoren van palloxen staat. Jammer genoeg konden we zo geen exemplaar bouwen dat veilig genoeg was om open te stellen voor het grote publiek op een plaats waar geen sociale controle is. Mensen kunnen de toren beklimmen aan de brouwerij van Kerkom en krijgen de sleutel van de uitbaters.  

Samen met een 10-tal vrijwilligers hebben we een hele zaterdag aan de toren gebouwd en hier zijn nieuwe vriendschappen ontstaan. Bij de opbouw van de tenten voor de jaarlijkse nieuwjaarsreceptie op het dorpsplein kwam deze groep spontaan helpen, hetgeen enorm gewaardeerd werd door de mensen van buurtcomité ’t Buurke van Kerkom."